زندگی همراه با ترس!

زندگی همراه با ترس!

آنچنان به آرامی و تدریجی با ترس عجین گشته ایم که آن را به عنوان ترس به جا نمی اوریم.

زندگی با ترس زندگی نیست واکنشی مستمر نسبت به نگرانی هاست.
با وجود ترس نه فرصتی برای عمل ازادانه میماند و نه جایی برای بروز خلاقیت های ذهنی. هر چه هست اجبار و فشار فکری است بابت رفتار، کلام و اعمال کنترل شده ای که حق داریم از ما سر بزند.

در اینجا صحبت از ترس های خیالی و فکری است، افکاری بدون پشتوانه واقعی که صرفا بنا به مصلحت های اجتماعی آرامش فرد را بر هم زده و او را مشغول به خود نگه میدارد.

روند کاشت ترس و معلول سازی بلا انقطاع ادامه دارد و اذهان را بی نصیب از اسیب های خود نمیگذارد. تمایل به هیجان و خشونت یکی از مواردی است که ما را در مسیر ترس اندیشی قرار میدهد.

با وجود ترس زندگی شبهه زندگی است حالتی از بقا است، بدون لحظه ای شعف بابت وجود داشتن و زندگی کردن. در این مورد حیوانات بسیار خوشبخت زیست تر از انسان هستند، زیرا ترس را خیال نمی کنند در بیرون با آن روبرو میشوند.

ترس فلج کننده و ترمز عمل آزاد و خلاقیت است، برای دستیابی و بهره وری ازادانه از ذهن میبایست آن را از ترس تهی و آزاد ساخت.

ترس به صورتی نهادینه شده در قالب مرکزی به عنوان( شخصیت من ) که خود ساخته خیال است در ذهن هر یک از ما جاسازی شده است.

برای رها شدن از ترس باید به سراغ جایی رفت که( من باوری) و شخصیت در آن شکل میگیرد، زیرا ترس های روانشناختی و خیالی همان اندیشه شخصیت داشتن است.
هر چه سعی در رونق بخشیدن و استحکام به شخصیت داشته باشیم، موجب افزایش اندیشه ترس میشویم.

هرگز نمیتوان از یک طرف شخصیت را رشد داد و انتظار کمرنگ شدن ترس را داشت، زیرا اندیشه شخصیت همان اندیشه ترس است.
شخصیت و ترس یکی هستند. یا به عبارتی( من) و اضطراب یکی هستند.

هیچکس بهتر از شما نمیتواند ترس را در وجودتان درک کند ، کافی است تا به احساس ترس دقت کنید و ان را از روی عادت باور نکنید.

علت ترس های روانی را در یابید، از کنارشان ساده نگذرید.
این حق شخصی شماست که به عنوان یک انسان هنگام اضطراب علت ان را بدانید؟!

چرا باید از این و آن حساب ببریم؟

چرا وجود بعضی افراد ما را دستپاچه و مضطرب میسازد؟

ترس از بی ابرو شدن یعنی چه؟

چرا از قضاوت مضطرب میشویم؟

چرا حمایت شدن برای ما اهمیت دارد؟

ترس از نادیده گرفته شدن چیست؟

بین نیاز و ترس چه ارتباطی وجود دارد؟

چرا مایل به ارادت ورزیدن به دیگران هستیم؟

نیازی به پاسخگویی به این سوال ها نیست، اینها نشانی هایی هستند برای توجه دادن .

ترس تولید داخلی در هر جامعه ای است که ذهن افراد را به منظور خود کنترلی با خود درگیر میسازد.

تا هنگامی که ترس را از روی عادت و بدون دلیل باور کنید، چرخهای کارگاه خیالی تولید ترس روان تر از پیش به کار خود ادامه میدهند.

خوشبختی و آرامش نه با تصور نمودن آن بلکه با درک ترس و رنج محقق میگردد. آن هم در وجود خود نه پرسه زنی در لابلای صفحات کتاب .
هنگامی که صداقت کافی یا جرات نزدیک شدن به خود را نداشته باشیم در پی کشف راه فرار برآمده به سراغ مولانا و نیچه و اریک فروم ها میرویم.
کی جرات داره بهمون حرف بزنه؟! مشغول مکاشفه در اراء عالمان هستیم!!!
( من فکری ) یا شیطان شخصی پوست کلفت تر از این حرف هاست که بهش بر بخوره، دایورت کردن هنر دیرینه اوست!

شجاع ترین عمل فردی رو برو شدن با دروغ هایی است که با توسل به آنها خود را بزرگ تصور نموده ایم و برای حفظ این بزرگی در خواب و بیداری ناچار به ترسیدن هستیم.
سلامت باشید

به کانال ما در تلگرام بپيونديد
https://telegram.me/khodshenasivo
@khodshenasivo

خودشناسی...